İSTİÂRE

(ﺍﺳﺘﻌﺎﺭﻩ) i. (Ar. ‘avr > i‘āre “bir şeyi ödünç olarak vermek”ten isti‘āre)
1. Ödünç alma, eğreti olarak alma.
2. edeb. Bir kelime yerine herhangi bir bakımdan kendisine benzerliği bulunan başka bir kelime kullanma şeklindeki edebî sanat, benzeyen veya benzetilenden yalnız biri bulunan teşbih, eğretileme: Yahyâ Kemal’in şiirlerinde mânâsı kapalı semboller azdır. O daha ziyâde mânâsı oldukça açık sembolleri tercih eder. Bunlara eski retorikte “istiâre-i musarraha” (açık istiâre) denilir (Mehmet Kaplan).